Openheid- en transparantie van bestuur (nog)geen vanzelfsprekendheid

Het college verzocht het presidium van de gemeenteraad om beslotenheid van de informatieve raadsvergadering over de binnenstadsontwikkeling. De bouwpartners hadden de wethouder daarom verzocht. Het presidium heeft zich over deze vraag beraden en besloten om de, normaal gesproken openbare vergadering, besloten te maken. Iedereen die de vergadering bijwoonde is nu gebonden aan geheimhouding. De reden voor de geheimhouding weten we nu. Omdat de D66 fractie gevraagd heeft naar de reden om de vergadering besloten te maken. Moet je dan wel of niet deelnemen aan de vergadering? Dat is voor een raadslid een lastige afweging. Ga je niet, dan blijf je verstoken van informatie die misschien belangrijk is. Ga je wel, dan mag je er niet over praten met anderen en wat is de waarde van de kennis die je niet mag delen? De fractie heeft uit eindelijk uit nieuwsgierigheid besloten wel te gaan. 

Daardoor weten we nu het overgrote deel van de informatie al in de krant en openbare stukken was te lezen. Over dat beetje dat niet in de krant stond mag ik niets zeggen. Dat doe ik dan ook maar niet. Met de kennis van nu is het mij een volstrekt raadsel waarom die raadsvergadering besloten moest zijn en geheim gehouden moet worden. Over hoe het verder met die geheimen zal gaan, daar maak ik me niet zo veel zorgen over, die geheimen zijn op enig moment gewoon vervlogen. Het onderscheidt van wat wel en wat niet gezegd mag worden, is zo klein en onbelangrijk dat je er na twee dagen al geen beeld meer bij hebt.

Dus snel en vol goede moed heeft D66 een motie ingediend om de geheimhouding op te heffen. Klaar is Kees. Zou je zeggen, maar dat was te optimistisch. Op enkele medestanders uit oppositiekringen na werd de motie weggestemd. Argument van de tegenstemmers: we hebben nu eenmaal geheimhouding opgelegd. Ja en daar zakt mij de broek van af. Zo geredeneerd verandert er nooit meer iets in Almelo.

De les die wij hier uit trekken is dat voortaan vooraf aannemelijk gemaakt moet worden dat geheimhouding noodzakelijk is. Als we daar zelf ook van overtuigd zijn, dan doen we er aan mee. Zo niet dan lezen we het wel in de krant.
 
Huub Isendoorn

Deel via: