Thema avond over en met allochtone ouderen

“Stelt u zich voor. U komt 50 jaar geleden in een land te wonen en te werken waar u geen woord van de taal spreekt. U hebt er geen familie of kennissen.” Met deze woorden opende raadslid Imran Dikmen op woensdagavond 16 februari haar inleiding voor een goed gevulde Burgerzaal in het stadhuis.

Hoe is het de met de eerste generatie Almeloërs van buitenlandse (in Almelo veelal Turkse) komaf? Een grote groep heeft inmiddels de pensioenleeftijd bereikt. De taal is nog steeds een probleem. Kinderen en kleinkinderen hebben het druk met hun eigen leven. Van sommigen is de partner reeds overleden. Vereenzaming dreigt en de hulpbehoefte stijgt.

Vanuit haar contacten met deze groep inwoners van Almelo kent Imran de problemen. Er is behoefte aan ouderenzorg en op de doelgroep toegesneden woonruimte. Er wordt al jaren over gesproken zonder dat dit tot nu toe tot concrete resultaten heeft geleid. Wat is daarvan de reden? Wellicht is de vraag niet duidelijk geformuleerd of zijn er andere knelpunten.

Om te proberen meer zicht te krijgen op wensen en knelpunten heeft D66 allochtone ouderen uitgenodigd om samen met vertegenwoordigers van gemeente, woningbouwverenigingen en zorginstellingen te komen praten over datgene wat bij hen leeft.

Deze opzet is goed geslaagd, want na de inleiding werd in een zestal groepjes van ongeveer 10 personen levendig van gedachten gewisseld. Na deze groepsgesprekken werden de nodige wensen duidelijk. Een kleine greep. Er blijkt behoefte aan gezamenlijke woonruimte, waarin men in contact kan blijven met inwoners met dezelfde culturele achtergrond; aan zorgverleners die de (Turkse) taal beheersen. Bereikbaarheid van de moskee is belangrijk en aandacht voor de voeding zoals men die gewend is. Heel gewone wensen zoals die overal leven bij mensen in vergelijkbare omstandigheden, van welke afkomst dan ook.

Uiteraard is met deze avond het probleem niet opgelost. D66 gaat verder met haar pogingen om betrokken partijen bij elkaar te brengen.

Deel via: